Ég hef ekki skrifað neitt hérna á þessa bloggsíðu síðan 7. desember síðastliðinn. Ég veit eiginlega ekki af hverju. En flestir þeir sem ég þekki hafa ekki skrifað neitt á sínar bloggsíður á þessum tíma heldur. Af hverju eru allir hættir að skrifa? Er bloggið bara bóla? Kannski hefur Facebook tekið við og uppfyllt þarfir fólks. En eins góð og sú síða er þá vantar samt þetta dagbókarform sem bloggið vissulega er. En kannski eru bara allir orðnir leiðir á að skrifa eða lesa hugleiðingar annarra, enda eru þær misgáfulegar.

Kannski byrja ég að skrifa aftur. Kannski ekki. 

Hilmir Snær er 3 ára í dag. Öll afmæli þessa litla kraftakalls eru stórafmæli. Það er bara svo einfalt!

Sem betur fer er það frekar stuttur pistill að fara yfir síðastliðið ár. Hilmir Snær hefur átt frábært ár svona heilt yfir. Hann endaði reyndar síðasta ár inni á spítala en hann hefur sem betur fer ekki þurft að leggjast inn aftur. Hann þurfti að hætta á leikskólanum í mars í vetur vegna þess að hann var sífellt lasinn og var heima helminginn af tímanum. En eftir 6 mánaða tíma þar sem hann fékk að þroskast heima í rólegheitum var honum dempt aftur inn á leikskóla með haustinu. Síðustu þrjá mánuði hefur honum farið mikið fram hvað málþroska varðar. Hann er vissulega ennþá nokkuð á eftir sínum jafnöldrum en það er eðlilegt. Hreyfiþroski er undir meðaltali en mér finnst þetta allt vera að koma. Lungun eru enn viðkvæm og hann þarf púst þrisvar sinnum á sólarhring. En þetta lítur vel út hjá honum.

Eins og alltaf á þessum tímamótum þá fór ég að rifja upp síðustu ár. Það er töluvert sem ég hef skrifað um þennan litla mann. Það er aldrei að vita nema hann eigi eftir að hafa gaman af því að lesa það einn góðan veðurdag.

Til hamingju með daginn elsku litli kútur!

Skrif um Hilmi Snæ í desember 2005.

Skrif um Hilmi Snæ 7. desember 2006.

Skrif um Hilmi Snæ 7. desember 2007.

Myndasyrpa.

Helgin var býsna athyglisverð. Á laugardag var Dagsverk númer 13 í röðinni. Fyrir þá sem ekki vita er það einn dagur á hverju ári sem er tileinkaður misgáfulegum athöfnum átta manna hóps úr ML og hefur þessi hefð haldist óslitin síðan árið 1996. Skemmtileg hefð, góð hugmynd en misjafnlega vel heppnuð engu að síður. Dagsverkið í ár fer ekki í neina annála en var gott að mörgu leyti. Auðvitað er alltaf gaman að hitta þennan hóp en svona miðað við vináttu okkar hlýtur að vera leitun að hóp sem er jafn latur að hittast.

Þórður Freyr sá um Dagsverkið þetta ár og var búinn að skipuleggja fína dagskrá. Eftir morgunmat á Hótel Loftleiðum keyrðum við austur fyrir fjall og stoppuðum á æskuheimili hans, Kálfhóli á Skeiðum. Þar átum við svo hádegismat, saltað hrossakjöt, og Egill bróðir hans ljóstraði óvart upp næsta dagskrárlið bróður sínum til mikils ama. En það var heimsókn í Ölvisholt þar sem eitt af fimm brugghúsum landsins er. Þar var tekin hálfgerð vísindaferð. Við fengum leiðsögu um brugghúsið, smökkuðum helstu tegundir en þeirra helsta tegund er Skjálfti sem er virkilega góður bjór.

Eftir þessa skemmtilegu heimsókn keyrðum við aftur í bæinn og töluðu menn ekki um annað en bjór á leiðinni og hvernig væri best að malta bygg. Þar fórum við í keilu og því næst í sund. Eftir það var Stefán Ari búinn að græja veislu í húsakynnum S. Helgason steinsmiðju en hann er framkvæmdastjóri þess fyrirtækis. Við borðuðum þar og var maturinn virkilega góður. Fram að þessu hafði Dagsverk númer 13 verið vel heppnað. En stígandinn eftir það var lélegur og þá aðallega vegna þess að menn höfðu bara áhuga á að ræða pólitík og efnahagsmál og þá meina ég ekkert annað! Við þessar umræður fóru menn frekar í vont skap. Klukkan 03.00 um nóttina áttaði ég mig á því að ég var búinn að sitja undir hundleiðinlegum samræðum í sjö klukkutíma. Það er fjandi mikið af leiðindum. Dagsverkið 2008: Skemmtileg dagskrá, góður félagsskapur en einhæfar og leiðinlegar samræður undir lokin. Tvær og hálf stjarna.

Það er ansi margt sem hægt er að skrifa um þessa dagana, bæði persónuleg málefni og líka það sem hefur verið að gerast í þjóðfélaginu í tengslum við efnahagsmál þjóðarinnar. Ég hef samt eiginlega ekki getað komið þessum hugsunum frá mér í texta, það er svo mikið að upplýsingum að það er hálfgerður "error" í gangi í hausnum á mér.

Varðandi efnahagsmálin þá veit ég eiginlega ekki hvar ég ætti að byrja og því síður hvar ég ætti að setja punktinn við þá ræðu. Að hluta til vegna þess að ég er enginn sérfræðingur um efnahagsmál en slíkt hefur reyndar ekki stoppað margar "mannvitsbrekkurnar" í að tjá sig síðustu vikurnar. Það er offramboð af skoðunum í samfélaginu en skortur á aðgerðum. Lögmál Murphys á vel við um ástandið í íslensku efnahagslífi. Það virðist sem nánast allt hafi farið úrskeiðis sem gat farið úrskeiðis.

Ég hætti að fylgjast með fréttum fyrir þremur vikum. Ég hef hreinlega ekki geðheilsu til að velta mér mikið meira upp úr þessum málum. Þetta ferli hefur verið kallað slökkviliðsstarf af stjórnvöldum. En mér finnst fúlt að sjá "slökkviliðsmennina" tala um að slökkva elda og horfa svo upp á það að þeir fuðra upp aftur og það skíðlogar út um allt. Er kannski olía en ekki vatn í slöngunum? Ég vorkenni fólki með þunga lánapakka því það verður gríðarlega erfitt fyrir marga að standa undir aukinni greiðslubyrði á sama tíma og laun lækka og atvinnuleysi eykst. Það þarf að fara að vinda ofan af þessu helvítis ástandi! Heimili og fyrirtæki í landinu munu fara umvörpum á hausinn ef þetta fær að halda svona áfram mikið lengur.

Hvað með krónuna? Þetta er ein stærsta spurningin þessa dagana. Þessi ummæli úr leiðara Fréttablaðsins frá því í gær eru gott innlegg í umræðuna um hana. Gjaldmiðill á að vera efnahagslegt stýritæki en það eru margir sem vilja flækja einhverjum þjóðernistilfinningum inn í umræðuna um hana:

"Hvað sem öllu líður er að minnsta kosti ljóst fyrir löngu að meðvirkt ástarsamband Seðlabankans og íslensku krónunnar er dauðadæmt. Bankastjórinn er eins og barin eiginkona sem yfirgefur ekki ofbeldisfullan alka af því hún vonar að hann muni að lokum verða góður ef hún stendur nógu lengi með honum. Heimilið á barmi glötunar en skynsemin víðsfjarri. Íslenska krónan skal ekki skekin af stalli sínum því þá væri verið að viðurkenna mistök. Þess í stað skal farin heimska leiðin: Að hampa krónunni sem sameiningartákni þjóðarinnar.
Tilfinningasemi og gjaldmiðill eiga enga samleið. Íslenska krónan er ekki þjóðtungan, fáninn, lýðræðið eða sjálfstæðið. Hún er stjórnlaus fyllibytta sem hefur endanlega brotlent á botninum."

Það eru svo margar stórar grundvallarspurningar sem við sem þjóð stöndum frammi fyrir að manni fallast eiginlega hendur að reyna að svara þeim. En við þurfum þess nú samt. Stjórnmálamaður í íslenskri bíómynd sagði eitt sinn að sá sem gerði ekki neitt gerði enga vitleysu. Fyndin setning en vitanlega alröng enda sett fram í kaldhæðni. Með þessu er ég ekki að segja að íslenskir stjórnmálamenn séu ekki að gera eitthvað. En ég efast um hæfileika margra þeirra til að takast á við þessi vandamál. En við skulum kannski bara treysta fiskeldisfræðingnum, dýralækninum, heimspekingnum og lögfræðingnum í Seðlabankanum til að takast á við þetta. Þeir eru kannski bara "alveg með þetta". Eða hvað?